برخلاف کیسه‌های پلاستیکی بافته شده معمولی، ظروف فله‌ای متوسط انعطاف‌پذیر (FIBC)-که به عنوان کیسه‌های جامبو نیز شناخته می‌شوند-برای حمل بارهای بسیار بزرگ‌تری نسبت به مواد بسته‌بندی استاندارد طراحی شده‌اند. در نتیجه، دوخت هر جزء یک نیاز حیاتی است. بر خلاف کیسه های پلاستیکی ساده که می توانند به اندازه کافی از طریق گرمای{3}}آب بندی اولیه مهر و موم شوند، FIBC ها نیازمند یک فرآیند تولید چند مرحله ای هستند که شامل مونتاژ و ادغام قطعات مختلف مختلف است.
این جنبه یک معیار عملکرد حیاتی و حیاتی برای FIBC ها را تشکیل می دهد. استانداردهای ملی برای پلاستیک های بافته شده (GB/T8946) و پلاستیک های چند لایه (GB/T8947) به صراحت بارهای کششی مورد نیاز را برای درزها در هر دو جهت کناری و پایینی تعریف می کنند. عوامل اولیه موثر بر استحکام درز عبارتند از: نوع و تنوع نخ دوخت مورد استفاده، تراکم دوخت (پیچ سوزن)، الگوی دوخت، فاصله بین خط درز (چه لبه دار یا تا شده) و لبه کیف و روش برش (برش گرم در مقابل سرد{6}).
به طور کلی، سازندگان FIBC باید اهداف کنترل داخلی را برای هر یک از این عوامل تأثیرگذار تعیین کنند. در مورد FIBC ها به طور خاص، استانداردهای ملی تصریح می کند که استحکام کششی درزهای بدنه اصلی باید حداقل برابر با 67٪ مقاومت پایه کیسه باشد، در حالی که استحکام کششی درزهای پایین باید حداقل برابر با 42٪ مقاومت پایه باشد. برای بسته شدن بالای کیسه‌های سیمانی{4}نوع شیر، توصیه می‌شود که الزامات مقاومتی مانند درزهای پایینی رعایت شود. با توجه به استحکام درز پایین کیسه‌های کاغذی-که معمولاً اهداف مورد نیاز را برآورده نمی‌کنند-توصیه می‌شود به جای آن، طرح به پیکربندی کیسه‌های چسبانده شده{8}}جایگزین شود. برای کیسه‌های چند لایه که برش سرد{10} شده‌اند، توصیه می‌شود که لبه‌ها لبه‌دار باشند. این به این دلیل است که با لبه های برش سرد، نخ دوخت ممکن است به طور بالقوه نخ های پود را همراه با نخ های تار کنده کند. در نهایت، برای کیسه‌های بافته شده که در آن‌ها نیازی به استحکام خاصی برای باز شدن وجود ندارد، ممکن است لبه بالایی به سادگی در اطراف محیط قفل شود. در چنین مواردی، می توان از الگوی دوخت متراکم تر و نخ ریزتر استفاده کرد.
